بعد تا خرخره، تا زیر  ِ زیر  ِ گلو و گردن کجم، توی "تاریخ بیهقی"، "کلیله دمنه به تصحیح مینوی تهرانی"، و "تذکره اولیا دکتر استعلامی" و همه دنیایی که می کشانند توی این چهار دیواری ۱۲ متری ِ اتاقم. فرار. و دویدن. و تمامی کله را، توی بوی این کاغذ ِ لعنتی ف ر و کردن.

می خواهم طناب بسازم از همه این متون ِ کهن ِ فاخر  ِ ادبیات ِ فارسی، و خودم را باهاشان دار بزنم.

خواب ِ یک روزنه دیده ام.